گر بر فلکم دست بدی چون یزدان / برداشتمی من این فلک را ز میان

وزنو فلکی دگر چنان ساختمی / کآزاده به کام دل رسیدی آسان

فصل گل و طرف جویبار و لب کشت / با یک دو سه اهل و لعبتی حور سرشت

پیش آر قدح که باده نوشان صبوح / آسوده ز مسجدند و فارغ ز کنشت

وه چه خرام است قد یار ما /  بنده شوم آن قد و رفتار را

داده خطت مشک خطا را شکست / برده رخت رونق گلزار را

ای ناله پیر خانقاه از غم تو / وی گریه طفل بی گناه از غم تو

افغان خروس صبحگاه از غم تو / آه از غم تو هزار آه از غم تو

غلامحسین امیرخانی - ۱۳۷۲

هو

جای آن است که خون موج زند در دل لعل / زین تغابن که خزف می شکند بازارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند / خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

غلامحسین امیرخانی ۷۲

یکی از قطعاتی که در کتاب صحیفه هستی (جلد۱ - چاپ ۱۳۹۰) آمده است.

لطفا روی اثر کلیک کنید.

کاش آنزمان سرادق گردون نگون شدی / وین خرگه بلند ستون بی ستون شدی

کاش آنزمان برآمدی از کوه تا به کوه / سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی

کاش آنزمان ز آه جگر سوز اهلبیت / یک شعله برق خرمن گردون دون شدی

کاش آنزمان که این حرکت کرد آسمان / سیماب وار روی زمین بی سکون شدی

کاش آنزمان که پیکر او شد درون خاک / جان جهانیان همه از تن برون شدی

کاش آنزمان که کشتی آل نبی شکست / عالم تمام غرقه ی دریای خون شدی

این انتقام گر نفتادی به روز حشر / با این عمل معامله ی دهر چون شدی

آل نبی چو دست تظلم برآورند / ارکان عرش را به تزلزل درآورند

بر خوان غم چو عالمیان را صلا زدند / اول صلا به سلسله ی انبیا زدند

نوبت به اولیا چو رسید آسمان تپید / زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند

پس آتشی ز اخگر الماس ریزه ها / افروختند و بر حسن مجتبی زدند

وانگه سرادقیکه ملک محرمش نبود / کندند از مدینه و بر کربلا زدند

پس ضربتی کزان جگر مصطفی درید / برحلق تشنه ی خلف مرتضی زدند

وز تیشه ی ستیزه در آن دشت کوفیان / بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند

اهل حرم دریده گریبان گشوده مو / فریاد بر در حرم کبریا زدند

روح الامین نهاده به زانو سر حجاب / تاریک شد زدیدن او چشم آفتاب

چون خون حلق تشنه ی او بر زمین رسید / جوش از زمین بذروه چرخ برین رسید

نزدیک شد که خانه ی ایمان شود خراب / از بس شکستها که به ارکان دین رسید

نخل بلند او چو خسان بر زمین زدند / طوفان بر آسمان ز غبار زمین رسید

باد آن غبار چون به مزار نبی رساند / گرد از مدینه بر فلک هفتمین رسید

یکباره جامه در خم گردن به نیل برد / چون این خبر به عیسی گردون نشین رسید

پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش / از انبیا به حضرت روح الامین رسید

کرد این خیال و وهم غلطکارکان غبار / تا دامن جلال جهان آفرین رسید

هست از ملال گر چه بری ذات ذوالجلال / او در دل است و هیچ دلی نیست بی ملال